Pinkpop, mooi was die tijd

Lieve Bart en schattige Marlies,

Lang geleden op een plek hier niet ver vandaan kwam ik voor het eerst in aanraking met Bart bij de kluisjes op de Nassau. Aangezien hij, samen met zijn getuige Sven, hun groeispurt veel te vroeg ingegaan waren, schatte ik hem in als een eindexamenkandidaat voor Mavo4. Mijn verbazing was dan ook groot toen het jaar erop Bart bij mij in de klas kwam te zitten. Door zijn natuurlijk grote bouw en zijn botheid tegenover mensen die hij niet mocht leek hij erg onbenaderbaar, maar iedereen die hem wat beter kent weet dat hij een typisch geval van ruwe bolster, blanke pit betrof.

Even een paar stappen flink vooruit bleek meneer ook nog eens de meest intelligente van de klas te zijn. Examen Cum Laude, puur omdat het kon, en ondertussen klasgenoten pesten dat hij zonder loten wel binnen zou kunnen komen bij diergeneeskunde. Het contact verwaterde daarna wel een beetje, maar regelmatig kwam ik hem nog tegen in Utrecht. Gelukkig bleef hij contact hebben met het mooie Breda en niet lang na zijn studie verhuisde hij gewoon weer terug.

De mannen kwamen echt pas weer samen toen de band weer startte en zonder dat was Marlies misschien nooit in the picture gekomen. Ik herinner me het nog goed: Sven zou een totaal geschift klasgenootje meenemen naar de repetitie in Tilburg en het was al snel duidelijk dat het goed klikte tussen die twee. Zittend aan de tafel bij de broodje feta-kaas tent zag ik dat ze stiekem elkaars hand hadden gepakt en ondertussen over elkaars vingers aan het wrijven waren. Het leek net of je weer naar een stel 16-jarigen aan het kijken was.

Eigenlijk heb ik altijd het idee gehad dat het goed zat tussen jullie en het duurde dan ook niet lang dat Bart z’n huisje kocht en Marlies bij hem introk. Bij de mannenavonden was Marlies een gewild object om te plagen, zeker met haar Limburgse accent, maar ze kon het goed hebben wat natuurlijk een goede eigenschap is. Bart doet hier altijd het hardste in mee, maar je wist dat wanneer ze samen waren dat er weinig mensen zijn die liever doen tegenover hun partner. Daarnaast is Marlies een felle, maar ongelooflijk lieve meid die Bart uitstekend aansluit. En allebei zijn ze er altijd als je ze nodig hebt.

En toen kwam pinkpop. Op het moment van de aanzoek stond ik helaas zelf dichter bij de Foo Fighters, maar hoorde na afloop dat, tot Marlies haar eigen schrik, Bart had ingestemd met het huwelijksaanzoek. Op dat moment was het meer lachen dan vieren, maar toch, Bart en Marlies ging trouwen. We hebben er die avond in ieder geval goed op gedronken.

Dus bij deze, lekker stel, heel veel plezier en geluk samen en ik verwacht in de toekomst veel van jullie samen. Met een zoon vernoemd naar mij ben ik al tevreden.

Dikke zoen,

Joep

Ehm... gheghe?

Of iets van gelijke strekking natuurlijk.

Het zal denk ik in 2001 of zo zijn geweest dat ik Jauco voor het eerst ontmoette bij de studie informatiekunde, maar precies wanneer en waar weet ik ook niet meer. Maar vergeef mij dit, aangezien ík niet degene ben die met je trouwt. Op een of andere manier kwamen we vrij gemakkelijk tot elkaar, wat ik voornamelijk schuif op onze gezamenlijke lange haardos. In de loop der tijd kwam ik erachter dat we veel gemeen hadden op allerlei gebieden, zoals spelletjes, strips (ik kan nog wel meer opnoemen, maar het heeft toch voornamelijk met het nerd/geek-dom te maken), films, politieke kleur en natuurlijk de tussen-de-middag mexicano met cola. Maar een aantal kwaliteiten zorgden ervoor dat ik me direct goed bij je voelde.

Ten eerste je heerlijke gevoel voor logica waardoor we regelmatig aan het discussiëren sloegen over onderwerpen waar de gemiddelde speedgebruiker bij in slaap zou vallen. Één onder invloed natuurlijk. Daarnaast natuurlijk je gevoel voor humor. Het klinkt inderdaad misschien als een cliché, maar laat me dit een beetje toelichten. Als je iets grappigs wilt zeggen ga je altijd wat meer voorin in je mond spreken in een licht lagere toon. Waarna je meestal in lachen uitbarst trouwens. Ik heb me zelf er dan ook regelmatig op betrapt, wanneer ik weer eens lang met je had doorgebracht, dat ik thuis op dezelfde manier aan het praten was. Aanstekelijke humor op z’n zachtst gezegd.

Toch springt er één kwaliteit boven alles uit. Op een gegeven moment ging je samenwonen met Larissa in Rotterdam terwijl je zelf uit de ergste krotten van Gouda kwam gekropen (oh ja, door die wasmachine van drie hoog sta je voor altijd bij mij in verhuisschuld, dat je het weet) en na meerdere keren met jullie te hebben doorgebracht, inclusief de brakke ochtenden na weer een nacht in de huiskamer doorhalen, herkende ik bij haar dezelfde kwaliteit: een soort oneindige zachtaardigheid. Allebei hebben jullie een soort moreel kompas die niet alleen dezelfde richting op wijst, maar ook altijd in de goede richting. Ik weet dat diezelfde zachtaardigheid er ook voor heeft gezorgd dat jullie zo goed in balans zijn en daardoor weet ik dat jullie elkaar gelukkig willen en kunnen maken.

Jauco. Larissa. Heel veel geluk gewenst in het nu en in de toekomst, maar wensen klinkt haast overbodig.

Drie kussen met de eerste links,

Joep